Metoda leczenia, która opiera się na założeniu, iż ten sam czynnik, który wywołuje chorobę i jej objawy, może być lekiem, jeżeli podaje się go w odpowiednich stężeniach. Preparaty homeopatyczne sporządza się z naturalnych składników takich jak  surowce roślinne, zwierzęce czy mineralne.

Minimalne dawki to duże  rozcieńczenia danej substancji leczniczej, które ciężko nawet sobie wyobrazić.

Samuel Hahnemann to niemiecki lekarz, twórca homeopatii, który oparł leczenie na własnych doświadczeniach. Postanowił sprawdzić na sobie przyjmowanie większej ilości chininy (lek na malarię) i okazało się, że uzyskał objawy podobne do malarii. Po jej odstawieniu objawy ustąpiły.

Hahnemann doszedł do przekonania, że skoro początkowo mała dawka chininy a następnie jej brak w organizmie chorego człowieka  przyczynia się do obniżenia gorączki podczas malarii, to teoretyczne przekonanie mówi o fakcie, że podobnym leczy się podobne. Tak też poczynił i oparł na tym całą swoją przyszłą karierę zawodową. Mechanizmem kierującym działanie leków homeopatycznych jest „pamięć wody”, która ma niezwykłą zdolność zapamiętywania czegokolwiek, co spotkała na swej drodze. Według jego koncepcji za lecznicze działanie preparatu nie odpowiada tylko substancja lecznicza, lecz cały roztwór.

Japończyk Masaru Emoto udowodnił, że woda ma pamięć. Zamroził cząsteczki wody i je fotografował. Okazało się, że zamrożona woda ma specyficzny układ cząsteczek, z których można odczytać, że była zamrożona. Każda substancja, z którą woda miała kontakt jest w niej zakodowana w specyficznym układzie wiązań.

W związku z tym woda działa jak homeopatia, przekazując pamięć i wibracje danych składników do komórek.

Priorytetowe zasady homeopatii opierają się na kilku podstawowych regułach. Pierwszą z nich jest wspomniana wcześniej zasada podobieństwa. Według homeopatów substancja, która w dużych stężeniach wywołuje objawy choroby może skutecznie w bardzo małych dawkach je niwelować. Przykładem  może być zioło wymiotnicy lekarskiej, której przyjęcie w dużych dawkach przez zdrową osobę wywołuje obfity ślinotok, nudności i wymioty. Lek homeopatyczny na bazie wymiotnicy lekarskiej w odpowiednim rozcieńczeniu skutecznie niweluje silne, nadmierne wydzielanie śliny, wymioty i niestrawność.

Hahnemann twierdził, że aby odzyskać zdrowie, nie wystarczą same leki. Niezbędne są siły wyższe tzw. witalne. Człowiek uwalniając swoją energię duchową, którą ma w sobie pozwala uzdrowić własny organizm. Bez energii życiowej nie jest on zdolny do działania i uzdrowienia. Siła witalna ma inteligencję oraz moc skutecznego działania, co przyczynia się do utrzymania organizmu w jak najlepszej równowadze. Leczenia homeopatyczne opiera się na zasadzie minimum. Stosowanie minimalnych dawek zgodnych ze sposobem reakcji organizmu stymuluje układ immunologiczny pacjenta do uruchomienia własnych mechanizmów obronnych, które zostały wcześniej zaburzone chorobą i jej objawami. Zastosowanie leku o nieodpowiednim stężeniu substancji leczniczej w lekach homeopatycznych mogłoby nasilić objawy i zadziałać toksycznie. Leczenie chorób z niedoczynności lub nadczynności przeprowadza się na zasadzie doboru odpowiednich stężeń substancji leczniczych zastosowanych w danym preparacie.

Zgodnie z teorią homeopatii leki syntetyczne leczą tylko na poziomie fizycznym, zwalczając tylko i wyłącznie objawy choroby, a nie jej przyczyny. Natomiast leki homeopatyczne docierają na wyższy poziom tzw. energetyczny i pobudzają organizm do walki z chorobą.

Kolejną ważną zasadą leczenia w homeopatii jest indywidualizm. Kwalifikacja pacjenta wg odpowiedniej konstytucji, czyli budowy psychofizycznej, diatezy, czyli tzw. „spadku genetycznego” i temperamentu skutkuje powodzeniem terapeutycznym. Każdy człowiek jest indywidualnością i dlatego nawet przy podobnych objawach nie zawsze dwie osoby powinny otrzymać te same leki.

Coraz bardziej zróżnicowane i uciążliwe choroby na tle alergicznym w obecnej cywilizacji reprezentują agresję, która kończy się wyczerpaniem sił obronnych organizmu.

Nadmiar spożywanych węglowodanów, siedzący tryb życia, zanieczyszczenie środowiska i wiele innych sprzyja rozwojowi różnych dolegliwości.

Kiedy dowiadujemy się od pacjenta o szybkim wyleczeniu z choroby np. skóry przez medycynę alternatywną wiadomym jest fakt, że mamy do czynienia z chorobą chroniczną i postępującą.

Jest to typowe działanie na objawy choroby i jest błędne, ponieważ blokuje prawidłową reakcję organizmu hamując narządy wydzielnicze skóry. Działanie takie przemieszcza chorobę z powierzchni do wewnątrz, co sprzyja powstaniu nowych groźniejszych patologii.

Błędne leczenie (objawowe) w konsekwencji często prowadzi do zaburzeń ważnych organów wewnętrznych.  Skóra eliminuje toksyny na, zewnątrz dlatego należy to wykorzystać i łagodnie pohamować, aby móc przywrócić równowagę w organizmie i zdrowie.

To tylko jeden z wielu przykładów chorób, wobec których nie ma miejsca na szukanie przyczyny w współczesnej medycynie. A to opanowanie przyczyny choroby jest kluczem do wyzdrowienia

Propozycje terapii naturalnej to iniekcje podskórne, domięśniowe i dożylne wlewy z odpowiednio dobranych preparatów homeopatycznych na podstawie przeprowadzenia dogłębnego wywiadu homeopatycznego i analizy badań laboratoryjnych.